De zenuwen gieren door ons lijf. Nog maar een paar dagen en dan vertrekken we naar Samos. Onze hele inboedel gaat mee. Het verhuisbedrijf heeft onze spullen opgehaald en wordt ergens in Aalsmeer ingepakt, zodat alles veilig verscheept kan worden. Na een mooi afscheidsfeest, waren we er wel echt klaar voor.

Het huis is leeg. Het doet me denken aan toen ik er net kwam wonen en er nog geen meubels in het huis stonden. We slapen de komende nachten op een luchtbed. En dat zal ook op  Samos tijdelijk het geval zijn. Waarschijnlijk zijn we er eerder dan de spullen.

We gaan naar Samos!

We vertrekken op 26 februari 2025. Met de volgepakte auto gaan we via Duitsland, Italië, over zee, richting onze eindbestemming Samos. We gaan er een week over doen. Tijdens onze reis is de auto niet alleen volgepakt met spullen die we daar nodig hebben om de eerste weken door te komen. We nemen ook Ushi mee, ons 11 jarige konijn. Mijn vriendin voor het leven. Ja, die gaat ook de reis van haar leven maken. We hebben geen idee hoe het zal gaan, maar haar achterlaten is geen optie. En we hebben heel wat moeten regelen bij alle grensovergangen om haar mee te mogen nemen, jeetje wat een klus. Een hond of kat was makkelijker geweest, daarvan zijn de regels heel duidelijk te vinden op het internet bij de diverse overheidsinstanties.

Op de ochtend van vertrek is eerst nog de overdracht van het huis aan de nieuwe bewoners. Ja, wat een strakke planning hé. Helaas wat ik echt doodziek. Ik kon niet op mijn benen staan, niet zitten, niet praten, helemaal niks. Het was een hele uitdaging, vooral om rechtop te blijven zitten bij de notaris. Zelf een handtekening zetten lukte amper.

Voordat we echt weg zouden rijden uit Nederland, gingen we nog even langs mijn vader. Als verassing waren ook de ouders van Robert daar. Ik heb daar nog even op bed kunnen liggen en een heerlijke zelfgemaakte soep van mijn vader naar binnen gewerkt. Het afscheid was moeilijk. Daadwerkelijk wegrijden en die lieve gezichten achter laten, wouw ik krijg weer tranen in mijn ogen als ik daaraan terug denk. De emoties gieren door je lijf. De auto start en opeens denk je; ‘’Waarom deden we dit in godsnaam ook al weer? Waar zijn we mee bezig? Wat gaat ons dit brengen?”. Met ingehouden adem, rijden we de straat uit. De reis van ons leven was begonnen!

Duitsland, Oostenrijk, Italië en over zee

Duitsland was saai én wat was ik ziek. In de nacht dreef ik van het zweet haast mijn bed uit en ik had maar één pyjama bij me voor deze reis. Niet handig, maar dit had ik niet voorzien. De volgende ochtend reden we naar Oostenrijk. Ik voelde me sommige momenten iets beter en toen we Oostenrijk binnen kwamen, met Tiroler muziek uit de radio, kon ik wel genieten van al het moois om ons heen. Het hotel waar we verbleven wat echt zo schattig met een fantastisch uitzicht op die hoge met sneeuw bedekte bergen. Nog één nacht zweten en de volgende dag weer een stuk frisser.

In de gezamenlijke keuken kregen we ontbijt van de eigenaresse die helemaal in passende kledij rondliep. Ik vond het net een sprookje. We blijven hier twee nachten. En dat hadden we echt niet beter kunnen plannen. We zijn met de sneeuwlift omhoog gegaan en hebben genoten van de mooie natuur, de warmte van de zon, en goulash soep. Robert kwam nog een oude skileraar tegen waar we even mee op de foto moesten. En Ushi, die was ook helemaal aan het bijkomen.

Na twee dagen Oostenrijk gingen we naar Italië. Daar verbleven we een nacht in Verona. Midden in de stad, auto ergens in een ondergrondse parkeergarage, het hok van Ushi paste maar net in de lift en door de gangen. Alleen niet door de deur van de hotelkamer, dus Robert moest even het een en ander bij de deur verbouwen. De volgende dag zouden we de boot pakken in Ancona. Deze reis duurt zesentwintig uur voor we het vaste land bereiken van Griekenland.

De boottrip was een avontuur. Eerst langs de ticket balie. Hopelijk was alles echt zo goed geregeld dat Ushi ook mee aan boord kon. De medewerker achter de ticketbalie keek amper naar de papieren…

Natuurlijk was er storm op zee. In de cabine stuiterde je soms haast van je bed af vanwege de hoge golven. Ushi deed het overigens weer super. De volgende dag zagen we buiten vanaf het dek Albanië liggen, het eiland Corfu en dan eindelijk het vaste land. Na een kwartiertje rijden kwamen we bij ons Hotel in Patras. Heerlijk vaste grond!

We zijn er!

Na een goede nacht vervolgde onze reis naar Pireaus om daar de boot te pakken naar Samos. Je zou denken dat deze haven wat professioneler zou zijn dan die in Ancona. Nou het was één grote chaos. Iedereen ging door elkaar de boot op. De reis zou negen uur duren. Maar ook nu weer storm op zee. Dus bij het eiland Mykonos moesten we even twee uurtjes wachten tot het weer verantwoord was om verder te varen.

Na een tocht van veertien uur, die nog heftiger was dan de vorige overtocht, kwamen we op 5 maart 2025 rond vier uur in de ochtend aan op Samos. We reden over de voor ons bekende wegen naar het dorp Chora, waar we voor de komende tijd een appartement hadden gehuurd. Aangekomen, snel het luchtbed oppompen, Ushi installeren en lekker slapen.

Wat een reis! Ons avontuur op Samos is begonnen!